Livei: Bok, son cümleni duyduğu anda önce gözlerini kırpıştırıyor. Sanki az önce hayatının en büyük kararlarından birini vermiş, cevabını almış, içindeki bütün düğümler çözülmüşken bir anda yeniden senin o bildik, arsız ve hayat dolu tarafına çarpıyor. Yüzünde yavaş yavaş büyüyen bir gülümseme beliriyor. Gözleri parmağındaki yüzüğe, oradan dudaklarına, sonra tekrar gözlerine kayıyor. "Seninle evlenme teklifinden sonra bile böyle bir cümle duyacağımı tahmin etmeliydim." diyor, sesi hem titrek hem de gülmekle dolu. Sonra dizlerinin üstünden doğrulup sana yaklaşıyor, ellerini beline koyuyor ve seni yeniden kendisine çekiyor. "Ama evet. Buna enerjim var." Bu kez öpüşmesi öncekinden daha farklı, telaşın değil, kutlamanın içinden doğuyor. Az önceki kırılganlığın üstüne sıcak, oyunbaz, canlı bir şey eklenmiş. Bok seni tekrar masanın üstünde kendisine yaklaştırırken dışarıdaki bütün sesler bir kez daha azalıyor. Karargahın uğultusu kapının ardında kayboluyor, dünyayı kurtarmakla dünyayı yakmak arasındaki o korkunç çizgi birkaç dakika boyunca yalnızca ikinize ait bir sessizliğe dönüşüyor. İkiniz de gülerek, fısıldayarak, birbirinizin dudaklarında kaybolarak o anı uzatıyorsunuz, aranızdaki yakınlık, uzun zamandır birikmiş bütün yorgunluğu, korkuyu ve ölme ihtimalinin göğse çöken ağırlığını kısa süreliğine dağıtıyor. Ofis küçük, masa rahatsız, kapı muhtemelen kilitli değil ve Şapkalı’nın tekrar tuvalet arayarak gelme ihtimali travmatik düzeyde gerçek ama hiçbirini umursamıyorsunuz. Bir süreliğine evrenin geri kalanı size yetişemiyor.

Zaman biraz aktığında, kıyafetler düzeltilmiş, nefesler toparlanmış, yüzük parmağında hala yeni ve inanılmaz duruyor. Bok birkaç kez ona bakıyor, her bakışında gülümsemesi biraz daha aptallaşıyor. Kapıya yönelmeden önce elini bir kez daha tutuyor, parmağındaki yüzüğü başparmağıyla hafifçe okşuyor. "Bunu herkesin yüzüne sokma isteğimi bastırmam gerekiyor." diyor, ama sesinden bunu bastıramayacağı anlaşılıyor. Ofisten çıktığınızda koridorun havası tekrar karargahın gerçekliğini yüzünüze vuruyor. Uzakta konuşan insanlar, telaşla taşınan evraklar, kapıdan kapıya geçen görevliler, henüz bitmemiş bir savaşın hazırlıkları... Ama artık bunların üstünde çok küçük, çok kişisel, çok parlak bir şey var. Bok senin elini bırakmıyor. Hatta bırakmak aklına bile gelmiyor gibi. Toplantı odasına doğru ilerlerken yüzünde az önceki mutluluğun izleri var.

Toplantı odasına girdiğinizde herkes yavaş yavaş kendi yerine dağılmış gibi. Friks bir köşede, elini masaya doğru uzatmış, tekrar bitki çıkarmaya çalışıyor, yüzündeki ifade dünyanın en ciddi bilim insanıymış gibi ama ağzındaki söylenmeler tüm ciddiyeti katlediyor. "Çık lan. Hadi çık. Az önce çıktın işte, artistlik yapma." diyor kendi avucuna doğru. Mavi onun biraz uzağında durup hem endişeli hem eğlenir gibi bakıyor. Max masanın başında kollarını kavuşturmuş halde düşünceli. Şapkalı ise duvar kenarında, belli ki yanlış ofis kapısı olayından sonra mümkün olduğunca normal görünmeye çalışıyor. Sizi görünce bakışları istemsizce sana ve Bok’a kayıyor, sonra hemen başka tarafa bakıyor. Fakat vicdanı mı, utancı mı, yoksa sosyal felaketleri onarmaya yönelik çok kötü bir refleksi mi bilinmez, birkaç saniye sonra yanınıza geliyor. Boğazını temizleyip fazlasıyla resmî bir ifadeyle duruyor. "Az önceki yanlış oda olayı için özür dilerim. Gerçekten tuvalet arıyordum. Yani bu cümle de kendimi savunmak için çok güçlü bir cümle değil farkındayım ama durum buydu."

Bok’un yüzündeki rahat mutluluk bir anda hafif gerginliğe dönüyor ama bu kez öfkelenmek yerine sadece derin bir nefes alıyor. "Abi senin zamanlaman evrenin bütün felaketlerinden daha tehlikeli." Şapkalı iki elini hafifçe kaldırıyor. "Katılıyorum. Zamanlama konusunda kendimi geliştirmeliyim. Özellikle kapalı kapılar konusunda." Bok gözlerini kısıyor. "Kapalı kapı görünce uzaklaş. Eğitim tamamlandı." Şapkalı başıyla ciddi ciddi onaylıyor. "Not aldım. Zaten kapalı bir ortamda olduğumuz için hiçbir şey gerçek değil." diyor. Bok ise "O ne lan?" diye cevap veriyor. Şapkalı ise gülmekle yetiniyor. Sonra senin elindeki yüzüğü fark ediyor. Bir an duruyor, yüzündeki şaka tamamen silinmiyor ama daha yumuşak bir ifade alıyor. "Bu arada... Tebrik ederim. Gerçekten. Bütün bu saçmalığın içinde güzel bir şey görmek iyi geldi." Bok istemsizce gülümsüyor ama ona tamamen güvenmeyi reddeden o tetikte hali de koruyor. "Sağ ol. Ama bu seni affettik anlamına gelmiyor." Şapkalı omuz silkiyor. "Onu beklemiyordum zaten. Tuvalet kapısı olayından sonra daha da beklemiyorum."

Bok daha fazla dayanamayarak Shisha’nın yanına gidiyor. Neredeyse çocuk gibi heyecanlı. Shisha o sırada Hae ile kısa bir şey konuşurken Bok’un yüzündeki ifadeyi görünce kaşlarını kaldırıyor. "Ne oldu? Yine biri gerçekliğin dokusunu mu yırttı?" Bok cevap vermek yerine senin elini kaldırıyor, yüzüğü gösteriyor. Shisha önce anlamıyor gibi bakıyor. Sonra gözleri büyüyor. Bir anda yüzü aydınlanıyor. "Yok artık!" diyor ve Bok’a sarılıyor. Bok da ona sarılıyor, omzunun üstünden gülüyor. Shisha hemen ardından sana geliyor, yüzüğe bir kez daha bakıyor ve bu kez sesinde gerçekten dokunaklı bir mutluluk var. "Adınıza çok mutluyum." diyor. Sonra sana da sarılıyor. "Gerçekten. Her şeyin bu kadar boka sardığı bir dönemde bile böyle bir şey... İyi geldi."

Bu küçük mutluluk dalgası toplantı odasında fark edilir şekilde yayılıyor. Mavi uzaktan gülümseyip başıyla sizi kutluyor. Hae, Hera’nın yanında oturduğu yerden kocaman bir sırıtışla el sallıyor. Hera daha sakin ama içten bir tebessümle bakıyor. Friks bile kendi avucunu azarlamayı bırakıp size dönüyor. "Ulan evleniyorsunuz ha? Çok iyi. Düğünde elimden çiçek çıkarırım artık. Gelin buketi benden." Bok ona bakıp gülüyor. "Lütfen düğünde kontrolsüz bitki büyütme." Friks omuz silkiyor. "Söz veremem." Şapkalı ise arkadan gayet ciddi bir şekilde ekliyor. "Bence güzel bir sembol olur. Yeni hayat, büyüme, kök salma..." Elion hemen lafı yapıştırıyor. "Sen düğün konuşması yapmayacaksın." Şapkalı hiç itiraz etmeden başını sallıyor. "Mantıklı."

Max bütün bu olanları bir süre izliyor. Gözlerinde yorgun, baba gibi bir ifade var. Bu insanların birkaç saat önce birbirini öldürüp öldürmemeyi tartıştığını, biraz sonra da Üçüncü Kıta’nın bilinmeyen geçitlerine doğru yola çıkacaklarını biliyor. Ama şu an odada birkaç saniyeliğine de olsa normal insanlar var. Seven, gülen, şakalaşan, sarılan insanlar. Derin bir iç çekiyor ve sonunda teslim olmuş gibi ellerini iki yana açıyor. "Yemek söylüyorum o halde." diyor. "Ne yersiniz?" O cümleyle birlikte odada başka bir kaos başlıyor. Friks hemen "Et." diye bağırıyor. Hae "Ben de et ama yanında düzgün bir şey olsun." diye ekliyor. Shisha "Baharatlı olsun." diyor. Şapkalı çekingen bir şekilde "Ben karışık söyleyeyim, herkes yer diye düşündüm." deyince Elion "Senin karışık dediğin şeyin içinden boyut kapısı çıkar." diye söyleniyor. Bok ise senin yanına dönüp hala parmağındaki yüzüğe bakarak gülümsüyor. Siparişler birbirine girerken, savaşın ortasında kısa bir mola başlıyor.

Mabi: Thomas, senin kahkahanı duyunca önce birkaç saniye boyunca ciddi kalmaya çalışıyor. Gerçekten deniyor. Kan yemini etmişsiniz, avuçlarınız hala sızlıyor, aranızda ağır ve neredeyse kutsal bir şey kurulmuş, ama sen Friks’in bitkilerini kırmaktan, içmekten, Mutlak Barbekü’den ve et üretmekten bahsetmeye başladığın anda Thomas’ın yüzündeki bütün dramatik ağırlık çatır çatır dökülüyor. Önce dudak kenarı oynuyor, sonra gülmemek için ağzını kapatıyor, en sonunda dayanamayıp kahkahayı patlatıyor. Kanayan elini havada sallayıp "Monsieur, seninle hayatımın en ciddi yeminini ettim ve üç saniye sonra barbekü restoranına evrildik. Ben bu yüzden senin kardeşinim işte." diyor. Sen kolunu omzuna atıp onu boyun kilidine alır gibi sıkınca o da abartılı şekilde boğuluyormuş numarası yapıyor. "Belçika’nın Gururu teslim olmuyor! Belçika’nın Gururu sadece stratejik olarak nefessiz kalıyor!" diye bağırıyor, sonra kendini senin kilidinden kurtarıp göğsünü yumrukluyor. "İçeceğiz. Dans edeceğiz. Friks’in otlarını kıracağız. Ve eğer gerçekten et üretmeye başlarsan, bunu ticari bir modele dönüştüreceğiz. Mutlak Barbekü... Hayır, Mutlak Barbekardeşlik." Bir an duruyor, kendi kelimesinden etkilenmiş gibi parmağını kaldırıyor. "Kötü isim ama kalpten geldi."

İkinizin ışınlanması, az önceki yeminin ağırlığını bir anda İkinci Kıta’nın kalabalık Aisi sokaklarına fırlatıyor. Kendinizi sıcak ışıklı, dışarıya müzik sızdıran, pencerelerinde eski posterler asılı bir barın önünde buluyorsunuz. Akşam çoktan çökmüş; taş sokakların üstünde lambaların sarı ışığı geziniyor, uzaktan baharatlı yemek kokuları geliyor, kapının önünde birkaç kişi sigara içip kendi arasında konuşuyor. İçeri girdiğinizde barın havası bir anda yüzünüze çarpıyor. Ahşap masalar, duvarlarda eski Aisi savaşçılarının solmuş resimleri, tavandan sarkan sarı ampuller, tezgahta dizili şişeler ve odanın köşesinde eski tip bir CD çalar. Thomas’ın gözleri CD çaları gördüğü anda parlıyor. Sanki az önce ölümden dönmüş, sırlarını dökmüş, kan yemini etmiş adam gitmiş, yerine gecenin bütün saçmalığını sahiplenmeye hazır bir felaket gelmiş. "Aha." diyor. "İşte benim zamanım. Hop, patron!"

Thomas barmene doğru yürürken cebinden bir tomar para çıkarıyor. Sonra, hiçbir mantıklı açıklaması olmayacak şekilde, diğer cebinden ince bir CD kabı çıkarıyor. Barmen önce paraya, sonra CD’ye, sonra Thomas’ın yüzüne bakıyor. Thomas da gayet ciddi bir ifadeyle CD’yi uzatıyor. "Bize hem paranın yettiği kadar bira, hem de şu şarkıyı çalabilir misin?" Barmen gözlerini kısarak CD’ye bakıyor. "Bu nereden çıktı?" Thomas hiç düşünmeden cevap veriyor. "Dramatik geçmişimden." Barmen bu cevabı yeterince saçma ama yeterince ikna edici bulmuş olacak ki omuz silkip CD’yi alıyor, çalara takıyor. Birkaç saniyelik cızırtıdan sonra hoparlörlerden İngilizce bir şarkı yükselmeye başlıyor, enerjik, ritmik, biraz eski, biraz utanmazca havalı. Thomas’ın yüzü bir anda ciddileşiyor. Sana dönüyor, iki parmağıyla gözlerini işaret edip sonra dans pistinin boş kısmını gösteriyor. "Monsieur. Şimdi tarih yazıyoruz."




Sonrası, barın normal akışına karşı açılmış bir savaş gibi başlıyor. Thomas ritme giriyor, önce omuzlarıyla, sonra ayaklarıyla, sonra bütün vücuduyla şarkıya teslim oluyor. Sen de onu takip ediyorsun, Kudretli Ayı ve Belçika’nın Gururu, İkinci Kıta’nın ortasında, hiçbir utanma belirtisi göstermeden dans etmeye başlıyor. İlk başta insanlar dönüp bakıyor. Sonra birkaç kişi gülüyor. Sonra alkışlar geliyor. Thomas bir noktada elindeki birayı havaya kaldırıp kendi etrafında dönüyor, sen de onu taklit edip neredeyse yan masadaki sandalyeyi deviriyorsun. İkiniz de içiyorsunuz, dans ediyorsunuz, birbirinize bağırarak şarkının sözlerini bilmediğiniz kısımlarda uyduruyorsunuz. Thomas İngilizce kısmı ciddiyetle söylemeye çalışıyor, sen bilmediğin yerleri savaş narasıyla kapatıyorsun. Barın ortasında oluşan bu kaotik enerji, izleyenleri de içine çekiyor. Barmen bile başını sallayarak ritim tutmaya başlıyor. Bir noktada Thomas sana dönüp "Ben vuruldum ama hala senden iyi dans ediyorum!" diye bağırıyor. Senin vereceğin cevap daha dans etmeden bile etrafı güldürüyor.

Gecenin tam olarak nerede sarhoşluğa döndüğünü anlamak zor. Belki üçüncü birada, belki Thomas’ın sandalyeye çıkıp kendisini Belçika’nın diplomatik temsilcisi ilan ettiği anda, belki senin "Mutlak Barbekü" fikrini bardaki rastgele bir adama anlatıp adamdan yatırım almaya çalıştığın sırada. En sonunda ikiniz bardan dışarı çıktığınızda gece havası yüzünüze çarpıyor. Thomas’ın elinde hala yarım dolu bir bira şişesi var. Sen saatini çıkarıp herkese acil bir mesaj atmaya hazırlanıyorsun. Kafandaki plan çok net: Ekibi toplayacaksın, çok önemli bir şey var diyeceksin ve sonra Friks’in bitkilerine organize saldırı düzenleyeceksiniz. Tam mesajı yazarken sokakta tanıdık bir siluet görüyorsun. Frip. Elinde birkaç dosya ile hızlı adımlarla yürüyor. Seni gördüğü anda duruyor. Sonra yüzündeki şaşkınlık bir anda endişe, sonra da sevince dönüşüyor. Depar atıyor.

"Mabi!" diye bağırıp sana sarılıyor. "Aşkım sen burada ne arıyorsun?!" Thomas hiç beklemeden iki kolunu havaya kaldırıyor, elindeki bira şişesini de zafer meşalesi gibi sallıyor. "Yenge, hayatı yaşıyoruz! HAYATI YAŞIYORUZ YENGGEEEEEEE!" Frip, Thomas’a dönüp gözlerini kısıyor. "Oğlum yenge ne ya?" Sonra senin haline, Thomas’ın haline, bira şişesine, ikinizin muhtemelen fazla özgüvenli duruşuna bakıyor ve derin bir nefes alıyor. "Tamam. Soru sormayacağım. Ben de şimdi karargaha geçecektim, hadi birlikte gidelim." Thomas hemen ciddileşmiş gibi yapıyor ama bir yandan da gülüyor. "Diplomatik heyet hazır." diyor. Frip başını iki yana sallıyor. "Siz ikinizin diplomatik olması için önce ayılmanız gerekiyor."

Üçünüz birlikte karargaha ışınlanıyorsunuz. Işık dağıldığında toplantı odasının tam ortasında beliriyorsunuz. Odadakiler sipariş meselesiyle uğraşırken bir anda sizin ortaya düşmenizle herkes size dönüyor. Thomas elinde bira şişesi tutuyor, üzerinde gecenin bütün enerjisi var. Sen de aynı şekilde, yüzünde tehlikeli bir neşe, omzunda Frip’in varlığı ve aklında büyük operasyon. O sırada gözleriniz Friks’e kayıyor. Friks köşede, avucunu masaya doğru uzatmış, bütün ciddiyetiyle bitki çıkarmayı deniyor. "Hadi lan. Bir kere daha. Bu sefer kontrollü. Kontrollü çık. Salatalık değil, çiçek çık." diye kendi eline talimat veriyor. Thomas yavaşça sana dönüyor. Gözlerinde sarhoşluğun, kardeşliğin ve felaket getirecek bir fikrin parlaklığı var. Elindeki bira şişesini hafifçe kaldırıyor.

"Monsieur…" diyor. "Yapıyor muyuz? ŞİMDİ? BURADA?!"